Huisslaven zullen nooit gladiatoren worden. lets waar we tekort van hebben.
Sleutels, snel. Laat ze vrij.
Onze gelederen zwellen aan. - We hebben meer wapens nodig.
Dank voor je vriendelijkheid, weet dat ik het waardeer.
Is het waar? Ben je met haar naar bed geweest?
Ik wil dat je het leven beëindigt van Gaius Claudius Glaber.
Glabers vrouw vertrekt deze avond naar Rome.
Jouw mannen zijn nu van mij.
Spartacus: Vengeance SO2EO8 'Balance'
Quality over Quantity ®eleases Vertaling: Chillywitch & RenHöek
Waar breng je me heen?
Alsjeblieft, ik draag een kind.
Er komt iemand aan.
Doe wat ik zeg. En dwaal er niet vanaf.
Kom.
Wat brengt je zover van de weg, broeder? Met iemand zo rijp?
Een oud paard... is onder ons vandaag gestorven.
Het woud geeft een kortere afstand voor mijn vrouw naar Pompeii.
Een leven korter, indien betreden zonder voorzichtigheid.
Spartacus en zijn dwazen overvielen kort geleden nog een wagen hier.
Misschien moeten we doorlopen, liefste. Anders zal hetzelfde ongeluk op ons neerdalen.
Het lijkt erop dat het al gebeurd is. Hoe heb je dat opgelopen?
Ons paard... toen het viel.
Op de weg naar Pompeii zeker. Heb je daar een zaak?
Vlees en beenderen, gesneden voor munten.
Een slager?
Mooie jurk, voor een vrouw daarvan.
Hij is een gladiator. Ik ben de Praetors...
Verontschuldiging.
Help me. Wie dan ook, help me.
Help me.
Verhef je stem nogmaals en ik hak je tong uit je mond, verdomme.
Noem je prijs. Mijn man zal betalen voor mijn terugkeer.
Ik wil geen losgeld.
Je gaat me beroven van mijn leven? - Het is niet aan mij om dat te nemen.
Ik had hem kunnen spietsen. - Hij was buiten je bereik.
Jij kent de afstand beter dan mijn hand, denk je?
Ik weet veel dingen aangaande de grote en machtige Spartacus.
Groot en machtig?
En vriendelijk en rechtvaardig.
Ik heb gekeken in je hart, en weet wat het vasthoudt.
Je was niet zo uitgelaten geweest, als je me per ongeluk in mijn jeugd gezien had.
Ik was meer een dier dan mens. - En wat heeft het wilde beest getemd?
Je vrouw natuurlijk. Verontschuldiging.
Neem het leven van Glabers vrouw, zoals hij het leven van die van jou nam.
Zie een einde aan wraakgevoelens...
en daarmee het lijden van ieder gevangen tussen jou en zulke verlangens.
Ik ben schuldig aan haar lot.
Als ik niet met Gannicus had gesproken, had hij nooit geweten dat Ilithia onderweg was.
Een onfortuinlijke verspreking.
Ik wilde Gannicus enkel overtuigen van het juiste pad.
Om gewillig jouw bevel te volgen en mee te doen in de jacht op Spartacus.
De man heeft waarschijnlijk een verbond met die verdomde Thraciër.
Ze waren beiden slaaf in jouw huis, nietwaar?
Gescheiden door een afstand in jaren. Ze hebben elkaar nooit ontmoet.
Zover we weten. Niet dat het iets uitmaakt nu.
Gannicus heeft nu mijn vrouw en ongeboren kind.
Als ze nog ademt.
Hij zou niet alles riskeren om haar mee te nemen uit de stad enkel om haar leven te nemen.
Ze leeft nog.
Ik voel haar hart kloppen alsof het mijn eigen was.
Je mannen moeten het platteland doorzoeken tot ze gevonden is.
Zo'n gebied neemt maanden in beslag met zo weinig man.
Stuur dan bericht aan Rome voor hulp. - Geen woord hierover komt buiten deze muren.
Maar Ilithyia...
Werd weggerukt uit de greep van een Praetor van Rome.
Ik wil niet dat de Senaat fluistert hoe ik mijn eigen vrouw niet kon beschermen.
Een wijze keuze. Je moet richting je toekomst kijken.
Je hebt het over politiek?
Ilithyia is een gewaardeerde vriendin en vrouw.
Ze draagt de zegening van jouw kind,
en met hem een tengere draad naar Albinius' weelde.
Welke doorgesneden zal worden als ze niet gevonden wordt.
Lees me niet de les over wat er op het spel staat.
Heb je ervoor gezorgd?
Elke spoor van uw vrouws ongeluk is gewist. Niemand zal ervan weten.
Goed. Verzamel je mannen.
Seppia, ik wil je even spreken.
Ik zou je stem niet nogmaals verheffen op die manier tegen hem...
als je je plek op deze wereld wilt behouden.
Zonder Ilithyias zegeningen, is het een plek waar ik snel vanaf zal vallen.
Ik zou je nooit zover laten vallen, mijn liefste.
Niet nu ik nog geniet van je gezelschap.
Goed.
Let nu op hoe ik mijn schouders houdt. Het zal aangeven hoe ik mijn volgende...
Je leert snel.
Ik ben in het voordeel. Ik leer van een god.
Nogmaals.
Je vecht als een zuigeling.
Ik hoop dat je beter neukt dan je vecht, Harudes.
Je verraad jezelf door te loeien als een gekke geit.
Wat zegt hij? - Dat je jezelf moet neuken.
Neem positie in.
Gebruiken we in de strijd ook houten stokken? - Mond dicht en gehoorzaam Oenomaus.
Ik heb geen instructie nodig. Ik weet verdomme hoe ik moet vechten.
Ik leer je niet hoe te vechten, maar hoe te winnen.
Zodat je jezelf niet weer tot slaaf gemaakt ziet door de Romeinen.
Eerste positie. Val aan.
Nemetes heeft een punt.
Wat betreft het gebrek aan goede wapens in ieder geval.
Wel verdomme.
Je hebt Glabers vrouw gepakt? - Nee.
Ze is in mijn handen bezorgt en ze zullen voor een passend einde zorgen.
Hoer. Smeek om je leven.
Is dit ons doel nu? Een hulpeloze vrouw pakken zwaar van een kind?
Glaber had geen medelijden richting mijn vrouw.
Een vrouw die veel meer verdiende dan het ding dat voor je staat.
Munten voor kut, jij waardeloos stuk stront. Kruip uit mijn zicht.
Sta op, oude dwaas.
Blijf even omhangen, beste man.
We stellen je gezelschap op prijs.
Wat wil je nu weer van me, Syriër?
Een gladiator met enige roem in Capua.
Hij is vaak gezien in je etablissement, nietwaar?
Deelnemend aan wijn en hoeren? - Dat klopt, Praetor.
Ik wil de man graag spreken. - Hij is niet hier.
Doch moet er iemand onder jullie zijn die reden had om drank te delen...
en andere afleidingen met hem.
Ik wil weten waar hij over sprak, richting openbaringen waar hij zichzelf verbergt.
En ik hoop op nog een drankje en een hoer op mijn lul.
Laat het me jullie nogmaals vragen.
Wie van jullie heeft gesproken met Gannicus?
Teleurstellend.
Wacht. Ik heb Gannicus zien praten.
Wie deelde zijn geheimen? - Mijn slavin, Marcia.
Waar is ze?
Jouw verdomde Syriër heeft haar aan een kruis genageld.
En ik moet nog steeds compensatie verkrijgen voor het opgelopen verlies...
Gannicus heeft iets van me genomen. En ik wil het terug zien.
Ondervraag ze allemaal.
Doe dit alsjeblieft niet.
Zijn diezelfde woorden aangevoerd door mijn vrouw?
Voordat een Romeins mes haar voor altijd wegrukte uit mijn armen?
Ik wist niet van haar bestaan. Mijn handen zijn onbevlekt in de daad.
Jouw man kan daar geen aanspraak op maken. Hij is degene die haar vervloekte tot slavernij.
Ze is weg van deze wereld daardoor. En ik zal gelijke wraak hebben.
Je kunt dit niet doen. Mijn kind...
Sura en ik hadden het vaak over kinderen.
Over de familie die we zouden hebben, nu voor altijd mij ontnomen.
Zoals ik nu Glaber van de zijne zal beroven.
Het kind is van jou.
Je liegt.
Ik zou wensen dat mijn tong onjuistheden sprak.
Doch het is de bittere waarheid.
Maandelijkse bloedingen stopten nadat je bij me was in Batiatus' villa.
Lucretia had Crixus beloofd. Een wrede grap.
Het is een herinnering die blijft hangen, nietwaar?
Van die nacht. Van jou, binnen in me.
En ook de herinnering van mijn handen om jouw keel.
Volbreng dan wat ze begonnen.
Neem mijn leven, en dat van je kind.
En moge je vrouw zich van je afkeren voor wat je gedaan hebt...
als ze je groet in het hiernamaals.
Klopt het, dat hij succesrijk was in de Arena?
Ik dacht dat je loyaliteit zich tot Nemetes beperkte?
Voor dit ogenblik.
Oenomaus lijkt niet blij met je terugkeren. - Ik dacht niet ontvangen te worden als Broeder.
Noch ik, je aan te kunnen kijken in dit leven. Doch hier ben je.
Ik zou willen dat alles zo gemakkelijk ging.
Ik heb de band tussen jullie gezien.
Wat ook oorzaak moge zijn voor het geschil, het zal voorbij gaan.
Ik zou alles doen, om in zijn ogen weer te stijgen.
Het kreng van de Praetor vangen is een goed begin.
Een indrukwekkende daad, die onze zaak verder zal doen ontbranden.
Ik wil het enkel beëindigen.
Het is dus gebeurd? - Ze leeft nog.
Ik brandmerk mezelf vijand tegenover Rome om haar in jouw handen te bezorgen.
Enkel om ze slap en bevend te vinden.
Ik ben Glaber niet.
In staat om een vrouw neer te slaan voor zijn misdaden zonder twijfels.
En de vrouwen dan die gekruisigd zijn in de straten van Capua?
Dood gemarteld omdat ze jouw naam durfden te fluisteren...
ogen helder met gedachten aan vrijheid en rebellie?
Neem haar leven en eindig het nu.
Of zie tallozen meer vallen in de naam van jouw doel.
Slecht alleen bidden zal geen geleide geven in deze duistere tijden.
We moeten in ons innerlijk kijken, en kracht vinden in de oplossing van het hart.
Zodat de goden zich van jou keren zoals van Ilithyia?
Ze zijn altijd bij ons.
Hun wil gevoeld in elke ademhaling. In elke aanraking...
Ze begeleiden onze handen, ons dwingend richting een goede koers.
Gaius zal blij zijn dat te horen.
Het is niet Gaius die de sleutel heeft naar Ilithyias redding.
Ik vrees dat de goden je hebben misleid dan.
Ik beveel geen leger, noch kan ik Gannicus voor ons toveren.
Doch een bericht van jou zou Varinius uit Rome brengen...
en met hem...
Gaius was duidelijk hierover. We mogen niemand vertellen wat er is gebeurd.
Woorden geboren uit wanhoop.
Hij heeft het over zijn naam versterken, terwijl de fundering van zijn leven...
afbrokkelt onder zijn voeten.
Je was eens uit op Praetor Varinius' genegenheid. Stuur bericht en verkrijg ze alsnog.
De grillen van een kind.
Zulke gedachten zijn opzij gezet ten gunste van volwassen bezigheden.
De dag is lang geweest. Ik zal je toedekken.
We zullen het onderwerp opnieuw aansnijden tijdens de ochtendzon.
Verontschuldiging, ik ga nog niet naar bed.
Ik kijk even bij Gaius en bied woorden van troost.
Zijn woorden alles wat je biedt?
Ik ben zijn gast in dit huis.
En wil alleen eerbetoon brengen aan de edelmoedige gastheer.
Het is te laag voor je, Seppia. De goden zullen het opmerken...
Waren het niet hun handen die mijn broer weggerukten van mijn zijde?
Hun lot dat me onderdak gaf onder dit dak?
Zie je het niet?
De goden hebben me op Gaius pas geleidt. Zoals hun wil Ilithia ervan af.
Kalmeer jezelf. Ik heb geen kwaad in het zin.
Jij bent degene die me hielp.
Toen die beesten zich tegen me keerden toen ik binnen gebracht werd.
Omhels me niet. Ik hoor bij de rest van die beesten...
Voor het kind.
Je sterft in ieder geval niet van de honger.
Je bent niet gebrandmerkt.
Je bent een vrije man?
Ik ben van de Republiek, zoals jij en de jouwe.
Doch sta je naast Spartacus. - Ik sta voor wat juist is.
Juist?
Spartacus is bezig om alles te vernietigen wat we waardevol vinden.
Dan is hij te laat bezig in mijn opzicht.
Sulla heeft beslag gelegd op mijn land en die van mijn familie jaren terug,
iedereen afslachtend die zich verzette.
En gevend wat hij stal als geschenk aan zijn meest trouwe mannen.
Allemaal mede Romeinen.
Zo'n verlies moet zwaar wegen in de loop der jaren.
Ik kan uw last verlichten.
En ik dacht dat je hulpeloos was...
doch je hebt de macht om de zon te doen omkeren en het verleden terug te draaien?
Mijn man is een Praetor van Rome.
En ik ben belangrijk voor hem, geprezen dochter zijnde van mijn Clan,
mijn kind erfgenaam in zijn lijn en fortuin...
Bewaar roemende woorden voor grotere oren.
Ik kan je niet bevrijden.
We zouden beiden zonder hoofd zijn voordat we drie stappen hebben gedaan.
Dat vraag ik ook niet.
Enkel dat je een bericht draagt, meegevend waar Spartacus me vasthoudt.
Je hoeft niet zo te leven.
Alles wat van je genomen is kan worden hersteld...
met simpel bevel van mijn man.
Het totaal van mijn verlies is niet weinig.
Hij kan het betalen.
Jouw leven terug gegeven aan jou, in ruil voor het mijne...
en het kind dat ik draag.
Ze beweert dat het van jou is? - Met een passie van zekerheid.
Ze is een misleidende slang, waarheid gesplitst door een vertakte tong.
Haar woorden kunnen deze mogelijk dragen.
Herinner je nog de avond in Batiatus' villa,
waar je hielp in om gelijkenis creëren tot gouden Apollo?
Om te vrijen met de Romeinse vrouw Licinia.
Ze droeg het masker van Diana.
Doch degene eronder was niet Licinia.
Waarom heb je me niets gezegd? - Wat voor doel zou dat gehad hebben?
Geen.
Noch zou dat nu voor jouw zo moeten zijn.
Zelfs als het waar is, ze doet het enkel om uitstel te verkrijgen.
Ze is een dwaas.
Te weten dat ze het erfgoed draagt ontkend aan mijn vrouw...
Stuur Ilithyia naar haar graf.
En een gekweld verleden begraven naast haar.
Om Glaber te laten lijden zoals ik heb door zijn hand is iets waar ik naar hunkerde...
meer dan lucht om te ademen.
Doch het toebrengen van een gelijkwaardige wond...
word ik dan niet als de man zelf?
Een man waar mijn vrouw zich van af zou keren.
Ik was niet zeker of je dit verlangde. - Welke man zou dat niet?
Het was niet het geven ervan wat bezorgdheid gaf.
Eerder uw bekommernis om ongelukkige gebeurtenissen.
Het lot van mijn erfgenaam drukt op mijn geest.
En dat van je vrouw? - lets van mindere zorg.
Is de band van het huwelijk echt zo'n koude affaire?
Er was een tijd... dat de liefde heet brandde tussen ons...
helder als de middagzon.
Maar de dag keerde tot nacht gouden herinneringen gietend tot schaduwen.
Ik zal je koesteren in het licht zoals een man van waarde verdiend.
Albinius gaf me dergelijke achting niet, noch de rest van de Senaat.
Kijk in hun ogen als je Spartacus' hoofd presenteert en zie schatting stijgen.
En mijn broer gewroken.
Ik zou willen dat zijn dood je niet zo'n pijn deed.
De pijn verminderd met elke dag. Vanwege jou.
Ik geef je gunst terug...
als je vrouw ten prooi valt aan Spartacus. Zoals mijn broer viel.
Je kist vloeit over met munten en bloed.
Beiden zeer verdiend door inspanning van vandaag. - Welk nieuws over Ilithyia brachten je arbeid?
Jij hebt de Praetors oor. Vulde hij al niet de jouwe?
Zijn aandacht aan jeugdige Seppia voorkomen een gesprek.
De frisheid van jeugd.
Is het wonderlijk dat hij de streling van haar tong prefereert...
boven het geluid van de jouwe?
Haar bloei zal verwelken als Ilithyia terugkeert. - Je zet veel in op een onzekere toekomst.
Je hebt geen weg gevonden tot Gannicus? - Jammer genoeg blijft het verduisterd.
Doch niet door gebrek aan overtuiging.
Vanaf daar gingen we van plaats naar plaats...
vragend met vuisten en lemmet.
Het antwoord altijd hetzelfde.
Ik zal een offer plaatsen voor de goden. En hun smeken om een waardevolle reactie.
Laat ons samen bidden. En goddelijkheid zoeken in warme omhelzingen.
Ilithyia en het kind dat ze draagt moet gevonden worden.
Als zij verloren zijn... - Wat?
Zal de zon niet langer staan aan de hemel? Zal de ivoren maan dalen in de opschuimende zee?
Verwijder de teef van je gedachten zoals Glaber al deed...
Ik ben niet je slaaf om je smerige hand op te leggen.
Een les die ik dacht geleerd te hebben. - Verontschuldiging.
Ik betwijfel oprechtheid van het woord. Zeg het nogmaals.
Verontschuldiging. - Nogmaals.
Verontschuldiging...
Je positie in dit huis is in verval.
Binnenkort ben ik het die tussen jouw staat en een donkere afgrond.
Als die dag komt...
groet je mijn adem in je nek als een waardevol geschenk.
Begrijp je dat, mijn geliefde? - Ja.
Een geschenk van de goden...
Waar ga je heen?
Een onrustige geest leegmaken. - Ik wil hetzelfde.
Laten we samen lopen voor een tel en spreken.
De man ontlaadt toorn op een houten zuil.
Terwijl ik alles riskeerde voor hem zich te wreken en dit te beëindigen.
Jij neemt risico's slechts voor het verlichten van een bezwaard geweten.
Ik wil niet meer zien vallen voor een dwaas doel. Ik wil mijn Broeder niet zien vallen.
We zijn niet langer zo gebonden.
Is er geen pad naar een helende band? - Je kan een illusie niet helen.
Ons Broederschap. Het vertrouwen wat ik je gaf.
lets van leugens en bedrog.
Denk je niet dat er geen dag passeert dat ik er niet door verteerd word?
Ik zou mijn leven geven voor Melitta om het hare te bezitten.
Ik zou het met plezier nemen. - Wat houd je tegen?
Jij en Spartacus struikelen over dezelfde onzekere grond?
Niet in staat te wreken als het voor je geplaatst word?
Jouw dood brengt haar niet weer in mijn armen.
Het zou slechts dienen als genade. Je bevrijden van wat je deed.
Dan ben ik verdoemd. Tot het hiernamaals me haalt.
Jij staat voor niets. Zoals je altijd deed.
We moeten wachten. Tot Spartacus ons vrij geeft van de taak.
De tijd gaat te langzaam. - Dan moeten we snel zijn.
Dit is hoe je de wacht houd?
Verontschuldigingen, we waren... - We waren... we waren gewoon...
Ga verder in bed. Ik neem de wacht over op Ilithyia.
Dank.
Alsjeblieft. Ik wil meer water.
Het is iets verschrikkelijks, nietwaar? Te leven tussen hoop en vrees.
Dat is wat het is om slaaf te zijn.
Alsjeblieft. Voor mijn kind.
Is het waar? Wat je vertelde aan Spartacus?
Ik zweer het aan de goden.
Als Spartacus mijn leven neemt zal het bloed van zijn kind het zijne bevlekken.
Hij is een goede man.
Ik zal hem niet hierdoor laten vernietigen.
Ik laat hem je niet doden. - Wil je me helpen?
Ja, ik zal je helpen. Van deze verdomde wereld.
Ben je waanzinnig?
Ik doe het om je te sparen van wat gedaan moet worden.
Als jij haar leven neemt zal de daad elke ademtocht bezwaren.
Dus ontneem je mij de keuze en roept zo'n lot op jezelf af?
Ik zou het omhelzen... om jouw hart gespaard te zien door de daad.
Jij kent mijn hart niet.
Verlaat ons.
Ik wil nu praten.
Je tijd hier eindigen.
Je straalt als de ochtendzon.
Je moet goed geslapen hebben. - Bijna helemaal niet.
Dat is zeer onfortuinlijk. - Ik beschouw het niet zo.
Ik vrees van wel.
Eruit.
Ik wil niet dat je me bedreigt op die wijze. - Ik verlaag me niet tot dreigen.
Slechts je te waarschuwen voor de man waar je affectie voor hebt.
Je woorden zullen me niet afkeren van hem. - Die tijd is verstreken.
Kom. Ik heb iets meer tastbaars te tonen.
Waar is de Praetor? - In zijn verblijf.
Wat is er gebeurd?
Er is een man met nieuws over Ilithyia.
Jij beweert kennis te hebben over mijn vrouw?
Meer dan een bewering. Ze word vastgehouden door Spartacus.
Ze leeft? - Voor dit moment.
Hoe weet je dit? - Ik reisde net van het rebellenkamp.
Jij staat hier als één van zijn mannen? - Ik ben geen voortvluchtige.
Slechts een oude man zoekend naar wat vrede voor hij in een eeuwige sluimering valt.
Vertel me waar ze word vastgehouden en je zal goed worden beloond.
Je vrouw pochte over je gulheid.
En beloofde mij de terugkeer van mijn land in beslag genomen door de bastaard Sulla.
Is zoiets mogelijk? - Het ligt in mijn macht.
Hoe zit het met mijn eigen vrouw? Mijn kinderen.
Mijn broers en zussen, allen geslacht in de naam van Rome.
Ligt het in je macht om ze terug te laten keren, jij smerige klootzak?
Leg je hand op me en je vrouw sterft.
Als ik niet terugkeer binnen redelijke tijd, sterft ze.
Elke poging om me te volgen... en ze sterft.
Wat wil Spartacus van me hebben?
Spreek.
Je gaat naar de stad Atella te voet net voor het ochtendgloren.
Drie mannen toegestaan aan je zijde. Spartacus is hetzelfde toegestaan.
En Ilithyia? - Zij word teruggebracht nadien.
In ruil voor één wagen zwaar beladen met harnas en wapens.
Wapens geven aan de vijanden van Rome? - Dat is zijn prijs.
Als je troepen worden gezien op de weg naar Atella, zal Spartacus niet verschijnen.
Je vrouw en het kind dat ze draagt zullen verloren zijn voor altijd.
Noemde ik het deel over het opleggen van handen op me?
Laat hem erdoor.
Ik vertrouw dit niet. - Noch ik.
Doch actie moet worden ondernomen. Bereid een wagen voor.
Praetor, we kunnen ze niet helpen met middelen om verdere oorlog af te dwingen.
Welke keus heeft Spartacus achtergelaten? - Er zijn altijd keuzes.
Spartacus laat slechts één weg open. En ik moet hem bewandelen.
Ik ben oud, maar geen dwaas.
Het was veel gevraagd om binnen te gaan in het hol van het beest.
Het was een groot plezier te zeiken in het gezicht van de verdomde Praetor.
Glaber gaat akkoord met de eisen? - Ik ga naar Atella, en voer het uit.
Laten we zijn wapens nemen. En zijn verdomde leven.
Als we ons woord niet eren zijn we niets beter dan de Romeinen.
We zullen ons eraan houden.
Als slechts drie gezien mogen worden bij je dan reken ik mezelf daarbij.
Net als ik, ondanks het gezelschap.
Ik voeg mij daar ook bij.
Ik zou niemand warmer verwelkomen.
Doch je bent niet genezen van de beproeving in de arena.
Ik zal in zijn plaats gaan. - Voor een doel waar je niet in geloofd?
Oenomaus gelooft erin. Misschien op een dag ik ook.
Keer terug met goede wapens. En jullie levens.
Het is waanzin om vertrouwen te plaatsen in het woord van Glaber.
Ik plaats het niet bij hem. Ik plaats het bij al diegenen die ik meeneem.
We zullen dit gedaan zien, samen.
En winst te behalen door Glaber en zijn leger te verslaan van deze wereld.
De oude man beweert dat je mijn vrouw hebt.
Afgesneden van haar jurk.
Haar geur er nog aan.
lets makkelijk ontnomen van een lichaam beroofd van leven.
Gedachten keren naar zoiets. Lemmet dat vlees scheidt.
Haar bloed op de grond... zoals mijn vrouw haar bloed werd verspild.
Doch je eist niet haar leven. - Ik ben jou niet.
Ik sla geen vrouw neer voor de dwaze acties van haar man.
Jij kerfde mijn naam in de borst van een dode man.
Deed een aanslag op mijn leven in de straten van Capua.
En nogmaals in de arena.
Doch je keert af van een verzekerde kans om de schuld in balans te brengen tussen ons.
Ik keer van niets. Op een dag neem ik je leven.
Breng de wagen naar voren.
Ik heb veel spijt...
sinds we voor het eerst elkaar zagen, een mensenleven geleden.
Ik bid dat dit besluit niet hieronder schuil gaat.
Je zal je vrouw weer vasthouden. En ze zal je een erfgenaam bezorgen.
Doch als je staart in het kind zijn ogen zal ik voor eeuwig daarin te zien zijn.
In de herinnering dat ik ze beiden spaarde.
Ik vrees dat je gelijk hebt. Jij bent niet net als ik.
Jouw vrouw was het hart dat klopt in je borst. Je had alles gegeven...
om haar te zien leven.
Terwijl ik hetzelfde doe... om jou dood te zien.
Dood ze.
Nu.
Zoek dekking.
Maak het geluid.
Terugtrekken.
Je wachtte lang genoeg om het signaal te geven. - Ik klampte me vast aan de oneer.
Snel. Voor ze herstellen.
Start met lopen. Ik blijf nog even.
Ga. Voor ik tot mijn verdomde zinnen kom.
Tenminste is het geen verdomde Romein die...
Laat ze de bossen niet intrekken. Ga.
Je was nooit van plan te ruilen? - Ik wilde Spartacus de dood in te sturen.
Een verdiend lot doch ontweken door verraad en bedrog.
Je krijgt hem snel genoeg.
Ten koste van je vrouw en het zegen dat ze draagt?
Ik zou blijmoedig een wereldprijs betalen om zijn strot te hebben onder mijn voet.
Ilithyia moet terugkeren naar dit huis. De goden hebben voorzien...
De goden kunnen afdalen uit hun verdomde hemelen als ze wensen haar levend te zien.
In de komende dagen zal ik rouwen om het verlies van vrouw en kind...
en het lot gedragen door haar familienaam.
We zullen met je mee rouwen.
Ik ga nu in bad.
Bloed en zorgelijke momenten zullen weg spoelen.
Ga. Ik breng meer wijn, strevend naar hulp.
Weet je wat hij heeft gedaan?
Wat hij vond dat moest om het leven te eindigen van Spartacus.
Hij heeft de wereld geruïneerd. Tezamen met de reden om te leven.
Jouw redenen misschien. Mijn hart klopt nog.
En die van je broer? - Gaius is bewogen tot het wreken van zijn dood.
Dan zou de toorn op zichzelf moeten keren en het moeten beïndigen.
Het is van je broer, nietwaar?
Ik dacht dat zijn slaven het namen tezamen met zijn leven.
Zij staan onbevlekt voor beiden. - Hoe heb je dit verkregen?
De goden brachten me de waarheid.
Verstopt tussen Ashurs schatten.
Ontdaan van de lijken die stierven door zijn hand.
Hij moet daar geweest zijn die nacht toen je broer viel.
Doch de schurk luistert enkel naar Gaius Claudius Glaber.
Veel is verloren. Degenen waar we van hielden.
Diegenen waarvan we dachten dat ze voor altijd aan onze zijde staan.
Maar tijdens hun overgang...
zijn de ketenen die ons binden tot verlangens niet door ons zelf geslagen.
En zonder zo'n verlies...
hadden we elkaar niet gevonden in elkaars armen.
Nee. Dat hadden we niet.
Kniel.
Alsjeblieft.
Weet je wat het is? Om lief te hebben?
Om gevuld te zijn met licht en hoop?
Om die zegen terug te zien in natura...
in de ogen van de enige die de ware diepte weet van je hart?
Dat is wat je echtgenoot me ontnam.
Ik zou hem hetzelfde willen ontnemen.
Doch hij koos wraak tegen mij boven jouw leven.
Het nemen ervan zou niets in balans brengen.
Hij houd niet van je... zoals ik hield van mijn vrouw.
Je laat me leven?
Beschouw het niet als vriendelijkheid.
Quality over Quantity ®eleases Vertaling: RenHöek en Chillywitch.